เรื่องของรสอาหาร

    ตั้งแต่โบราณกาลมาแล้ว  เราจัดให้รสเป็นประสาทชนิดหนึ่งในห้าชนิด  ประสาทสัมผัสอีกสี่ชนิดคือ สัมผัส  กลิ่น  การมองเห็น  และการได้ยิน  เสียงประสาทที่รับรสอยู่ที่ลิ้นเท่านั้น
     แปลกแต่จริง   อาหารที่ปรุงขึ้นวิเศษหลายร้อยพันชนิด  ลิ้นจะรับรสได้เพียงสี่รสเท่านั้น  เราจะไม่รู้รสอื่นใดนอกเหนือไปจากรสเค็ม  รสหวาน  รสเปรี้ยว  และรสขม
     การที่ลิ้นของเรารับรสได้ก็เพราะที่ผิวหน้าลิ้นมีเซลล์สำหรับรับรสมากกว่า  15,000 เซลล์  ที่เซลล์เหล่านี้จะมีเส้นประสาทต่อโยงไปยังสมอง ดังนั้นเมื่อเรากินอาหาร  อาหารเริ่มย่อยที่ลิ้น  ดังนั้นพอเราใส่อาหารเข้าปาก  เซลล์ที่ผิวหน้าลิ้นก็ทำงานส่งรสอาหารนั้นไปให้สมองรับทราบ
     เซลล์ที่รับรส  มิใช่มีอยู่ปะปนกันไปทั้งแผ่นลิ้นแต่จะแบ่งกันอยู่เป็นเขตๆ เซลล์ที่รับรสเค็มจะอยู่ที่ปลายลิ้นเซลล์รับรสหวานอยู่ตามขอบปลายลิ้น  เซลล์รับรสเปรี้ยวจะอยู่ด้านข้างของลิ้น  และเซลล์ที่รับรสขมอยู่โคนลิ้น ดังนั้น ถ้าเราเอาของขมๆเช่น ยา แตะไว้ที่ปลายลิ้น   เราก็จะไม่รู้สึกว่ายานั้นขม  ทั้งนี้เพราะบริเวณที่แตะยาขมนั้น  ไม่มีเซลล์รับรสขมอยู่  ของขมๆ เราจะรู้สึกก็ต่อเมื่อเรากลืนของนั้นลงลำคอเอาปลายลิ้นแตะมะนาวเราก็จะไม่รู้สึกว่าเปรี้ยวเลย  และถ้าเราใช้กลางลิ้นแตะอาหารเราก็จะไม่ได้รสใดๆทั้งสิ้นนี่เป็นเพราะตรงบริเวณกลางลิ้นนั้นไม่มีเซลล์รับรสอาหารเลย

      สิ่งที่จะช่วยเสริมให้ได้รสอาหารดีขึ้น  คือ กลิ่นเช่นถ้าเราเป็นหวัดคัดจมูก  ไม่ได้กลิ่นอาหาร  เราก็จะพลอยไม่ค่อยรู้รสของอาหารนั้นไปด้วย

      ร้อนจัดหรือเย็นจัดเป็นสิ่งขัดขวางในการรู้รสอย่างมาก  ถ้ามิตรไม่เคยกินอาหารร้อนจัด  ก็แสดงว่ามิตรยังไม่เคยรู้รสอาหารทุกรส  ในทำนองเดียวกัน   ถ้าเราเอาก้อนน้ำแข็งวางบนลิ้น  ตอนแรกจะรู้สึกเย็น  แต่ลิ้นไม่รู้รสจนกว่าลิ้นจะได้รับความอบอุ่น  นั่นคือลิ้นจะรู้รสต่อเมื่อนำ้แข็งที่ใส่บนลิ้นละลาย

แสดงความคิดเห็น